Son Çiçek (+SES)

 

Müşkülpesent bir bakışla yol alıyorum,

Üzerinde yürünen toprak çamur olana kadar devam etmeliyim belki,

Sonunda kök salmış asırlarca isyan etmiş ve yerinde olmasına rağmen yükselmiş bir çınar gibi huzur bulurum,

Belki de basit bir çiçek bataklığın sinek tarlasında işgal edilmiş.

Bir varmak pir varmak şu acınası varışa,

Yaka silktim bu coğrafyadan,

Çınar ağaçları kanla sulanmış,

Bu rüyadan sade sinekler yararlanmış.

Ben uzun uzun direnirdim de,

Şu kollarımda yumruk bitmez oldu,

Bu lanet bataklığın ortasında,

Son çiçek de soldu.

BÜKREK/ Yusuf Can Topçu / Kayseri.