Kar

Tıpkı bir kurtuluşçasına yağar kar
Kendini gökyüzünden  bırakırken toprağa hür bir kuş gibi
Yavaşça konar bereket karnına
Bereket toprak, toprağı kutsar kar

Bir hüzün doludur lakin açamaz içini hemen
Doludur o hüzün tohumu tarlasında
Kimini uçsuz beyazlara aşık eder
Kimini yalın ayak asfalt tenine

Rüzgarında bir yığın his
Gözler farketmez akıl ermez
Lakin gönül hep sırrını paylaşır acımasız soğuğun
Sırrına ermek için sırlar efendisinin

O bir his o bir Çınar
Hüzündür kar, kimisine nimettir, kimisine zulüm
Kar farkettirir insan olduğumuzu, üşütür, kar yaradanın halden anlattığı sanatıdır
Anlayalım bizi biz yapan insanların dertlerini deyu

*Yusuf Can Topçu   (THE TURK ÖZEL YAYINI)